"Bo jakie początki,
takie będzie wszystko"
Jan Amos Komeński
 
Dlaczego my
 
Wesoła Lokomotywa
Dlaczego my
 
Grupy publiczne
Hymn przedszkola
Dane kontaktowe

Psychomotoryka

TERAPIA PSYCHOMOTORYCZNA (model belgijski) jest prowadzona według założeń M. Prokus i M. Block. Model ten został wypracowany z inspiracji dr Zofii Kułakowskiej – lekarza neuropediatry, specjalisty rehabilitacji dzieci z układu nerwowego.

Terapia ta jest przeznaczona dla dzieci z minimalnymi dysfunkcjami mózgu wynikająca z nieprawidłowości w dojrzewaniu mózgowych struktur integracyjnych oraz mikrouszkodzeniami mózgu.
Celem, a zarazem efektem terapii psychomotorycznej jest modyfikacja struktur mózgu, lub aktywizacja sieci neuronalnych, które odpowiadają za mózgowe procesy integracyjne.
Terapia psychomotoryczna z powodzeniem jest stosowana u dzieci w wieku 3-10 lat z następującymi trudnościami rozwojowymi:

  1. Opóźniony rozwój mowy i trudności w komunikacji
  2. Niewłaściwe reakcje na bodźce dotykowe, słuchowe, wzrokowe (niedowrażliwość, nadwrażliwość).
  3. Zaburzenia koncentracji uwagi
  4. Trudności w wykonywaniu czynności ruchowych
    • apraksja – planowanie motoryczne
    • nadruchliwość, powolność
    • brak koordynacji wzrokowo – ruchowej
    • zaburzenia równowagi
    • niezgrabność, ruchy mimowolne
    • duża męczliwość
  5. Zaburzenia emocjonalne
    • zaburzenia zachowania
    • trudności adaptacyjne
    • trudności w nawiązywaniu kontaktów
  6. Somatognozja
    • opóźnienie organizacji w czasie i przestrzeni
    • lateralizacja (inaczej „stronność” – wyraźna dominacja jednej strony ciała nad drugą, która wynika z różnic w budowie i funkcjach obu półkul mózgowych).
    • brak zaufania do siebie
    • opóźnienie znajomości schematu ciała

Założenia terapii psychomotorycznej:

  1. Na terapię psychomotoryczną kieruje lekarz neurolog.
  2. Stosowana jest u dzieci w wieku 3-10 lat w grupach od 3 do 5 osób
  3. Jest stosowana jednocześnie przez dwóch terapeutów.
  4. Terapia zakończona jest ponownym badaniem neurologicznym w celu oceny postępów dziecka.

Grupa jest odzwierciedleniem sytuacji poza salą terapeutyczną, stymuluje do wysiłku, naśladowania innych, a także współdziałania. Grupa terapeutyczna eliminuje współzawodnictwo, gdyż:
a) znajdują się w niej dzieci w różnym wieku,
b) grupa jest płynna – gdy jedno z dzieci zakończy terapię wchodzi na jego miejsce inne dziecko,
c) w grupie znajdują się dzieci z różnorodnymi zaburzeniami (od ruchowych, somatognostycznych po komunikacyjne, czy emocjonalne).
Grupa terapeutyczna jednoczy dzieci w różnym wieku, z różnymi problemami i na różnym poziomie leczenia.
Dzięki temu każde dziecko pracuje nad sobą, pokonuje własne trudności, nie współzawodnicząc z innymi.
Wszystkie te dzieci jednak mają stwierdzone minimalne uszkodzenie mózgu zakłócające rozwój procesów integracyjnych.
Źródłem zaburzeń w funkcjonowaniu dziecka w środowisku są dyskretne uszkodzenia strukturalne, dysfunkcje
w obrębie Ośrodkowego Układu Nerwowego.

Przy mikrozaburzeniach mózgu terapia odruchowa nie przynosi spodziewanych efektów. Dziecko musi widzieć sens tego, co robi, ruch musi być celowy.
Każdy człowiek odczuwa potrzebę działania, potrzebę ruchu. Świadomość ciała, identyfikacja własnego ciała oraz jego granic pojawia się wówczas, gdy istnieje możliwość planowania ruchu oraz poruszania nim w określonym celu. Prowadzi to do lepszego posługiwania się pamięcią, rozumowaniem, mową.
Dodatkowo niezbędne jest zasilanie stymulacją czuciową, poznawczą, somatognostyczną, emocjonalną
i motywacyjną.
W terapii psychomotorycznej poprzez aktywność ruchową wywieramy wpływ na funkcje umysłowe.
Nie działamy bezpośrednio na zaburzenie. Wyzwalamy pożądane efekty poprzez aktywizację wszystkich obszarów mózgu.

W terapii psychomotorycznej stosowany jest stały zestaw ćwiczeń z zakresu małej i dużej motoryki oraz masaż, rozumiany jako stymulacja dotykowa. Ćwiczenia są dobierane indywidualnie, ich stopień trudności do wieku, możliwości i dojrzałości dziecka.
Wszystkie ćwiczenia są sprzężone z mową, aby mogły się wzajemnie stymulować.

W skład ramowego programu zajęć psychomotoryki wchodzą tzw. aplikacje. Są one dostosowane do indywidualnych trudności dziecka, zwłaszcza w nauce czytania, poprawnego pisania oraz obniżonego poziomu graficznego pisma (nieprawidłowy chwyt narzędzia pisarskiego, wzmożone napięcie mięśniowe ręki piszącej, odwrotny kierunek kreślenia, nieprawidłowa postawa podczas pisania, zwolnione tempo pisania).
Szybka kompensacja tych trudności ma bardzo duży wpływ na motywację dziecka do dalszej pracy, co gwarantuje osiągnięcie sukcesu.

Terapia psychomotoryczna jest stosowana z wielkim powodzeniem i przynosi zadziwiające efekty, zauważalne przez rodzinę i środowisko. Zostają one również stwierdzone w kontrolnym badaniu neurologicznym na zakończenie terapii, po stosunkowo krótkim czasie (3-4 miesiące).
Wyjątkowo spektakularne efekty stwierdzono u dzieci z opóźnionym rozwojem mowy, również u takich, u których długotrwała terapia logopedyczna nie przynosiła zamierzonego efektu.
Dlatego terapia psychomotoryczna zasługuje na popularyzację, szczególnie wśród dzieci przedszkolnych.

Jeśli dziecko ma trudności na jakiejś płaszczyźnie to podstawa, na której bazuje w rozwoju następnych umiejętności będzie zaburzona, a wówczas pojawią się zaburzenia emocjonalne oraz utrudnione będzie nabywanie nowych umiejętności.

Odpowiednio wczesna interwencja zapobiegałaby nieuchronnym, narastającym trudnościom.

Powrót do strony głównej przedszkola Wesoła Lokomotywa w Markach

PAJ-COMP
Projekt strony:
PAJ-COMP © 2011-2019

ul. Tadeusza Jasińskiego 19 (od ul. Stawowej)
05-270 Marki
Tel: 22 781 31 82
Mob: 502 369 289
email: wesolalokomotywa@wp.pl